วันนี้มันเศร้าๆยังไงไม่รู้ คิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน คิดถึงชีวิตในวัยเด็ก แก่แล้วละนะคิดถึงแต่อดีตเก่าๆ จะครบหนึ่งปีที่แม่จากโลกนี้ไป อยู่สวรรค์แล้ว แม่เราเสียเมื่อ วันอาทิตย์ ที่ 21 ธันวาคม 2551 เป็นวันที่สูญเสียครั้งใหญ่ในชีวิตเรา ถึงรู้ว่ามันต้องมาถึงเราทุกคน แต่พอมันมาถึงจริงๆ ก็อดที่จะเสียใจไม่ได้ ถึงแม่รู้ว่าแม่เราไปรอเราอยู่สวรรค์ แม่เราไปอยู่กับพระเจ้า ความตายนี่เศร้านะถ้าเกิดกับใคร เป็นการพลัดพรากที่ยากจะทำใจ ตอนที่แม่เรายังอยู่เวลาเรามีปัญหาอะไร เราจะนึกถึงแม่ โทรหาให้แม่อธิษฐานเผื่อ แต่เดี๋ยวนี้มีอะไรเกิดขึ้นกับชีวิตก็ร้องให้กับตัวเอง อธิษฐานกับพระเจ้า นึกถึงหน้าแม่ นึกถึงคำพูดที่แม่เคยปลอบใจตอนที่แกมีชีวิตอยู่ นึกถึงความรัก ความอบอุ่นที่แม่เคยให้กับเรา มันก็ทำให้รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ถึงแม้จะอายุปาไปสี่สิบก็ตามใช่ว่าจะโตไปซะทุกเรื่อง บางเรื่องเราก็เป็นเหมือนนักเรียนที่สอบไม่ผ่านในรายวิชายาก สอบแล้วสอบอีก มันก็ยังไม่ผ่าน จริงๆแล้วในชีวิตคนเราบทเรียนชีวิตไม่ได้แตกต่างกันมากนัก และเป็นบทเรียนเดิมๆ ซ้ำๆ แต่เราสอบไม่ผ่านเอง
มันขึ้นอยู่กับหลายๆอย่าง บางทีเราอ่อนแอ บางทีเราไม่จดจำในเวลาที่เราเจอการสอน เราลืมเราไม่ใส่ใจ พอสอบทำให้เราไม่ผ่าน บางทีเราก็คิดไม่ถึงว่าข้อสอบนั้นมันจะกลับมาอีก เราประมาทกับชีวิตเกินไป ..........
.........เหนื่อยเหมือนกันนะกับการต่อสู้ แต่ว่าคนเราเกิดมาต้องสู้ คนที่ไม่สู้คือคนที่ตายแล้วเท่านั้น เราเกิดมาลืมตาดูโลกมาก็ต้องสู้แล้ว เป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่สู้อยู่นะจ๊ะ ขอพระเจ้าอวยพรให้มีชัยในการต่อสู้ทุกครั้งลงสนามชีวิตเมื่อไหร ขอให้ชนะ ชนะ ปีใหม่นี้ขอพระเจ้าประทานสันติสุขให้กับเพื่อนทุกคนนะค่ะ .......